Over mij

Ik ben Annemarie de Vries, getrouwd met Steven Spiessens, moeder van Jelmer en Nienke en baasje van Charley, de witte labrador.

Oorspronkelijk kom ik uit Leeuwarden, maar woon al jaren met veel plezier in Delfgauw, onder de rook van Delft. Ik heb oorspronkelijk een marketing-communicatie achtergrond, maar merkte dat mijn liefde bij de Tekst en Taal ligt en daarom heb ik me gespecialiseerd als tekstschrijver. Vooral mensen interviewen boeit mij. Wat beweegt mensen, waarom doen ze iets, wat was gepland, wat was de rol van toeval?

Toen ik gevraagd werd als “sportverslaggever” bij de Delftse Post leverde dat thuis ook een hoop hoongelach op en uiteraard de onvermijdelijke vraag of ik eigenlijk wel wist wat buitenspel is (ja!). Maar ik ga met de rubriek “Sporter van de Week” niet op onderzoek uit wie welk doelpunt vanuit welke hoek scoorde, dat soort verhalen is vaak alleen maar interessant voor de toeschouwers van de betreffende club. Nee ik wil graag weten hoe iemand die sport ervaart, waarom hij daarvoor gekozen heeft, hoe hij dat combineert met school of werk. De mens achter de sporter.

Daarnaast mag Facebook zich in mijn warme interesse verheugen. Geweldig hoeveel mensen je binnen korte tijd kunt bereiken, dat ze op jouw berichten reageren en je weer terug kunt reageren. Daar kun je zo enorm veel van leren. Vooral voor de organisatie van een groot evenement zoals Swim to Fight Cancer of de Delftse Lichtjesavond is Facebook onmisbaar.

Pijn aan mijn Taalgevoel

Ja dat heb ik regelmatig. Vooral pijn doet het gebruik van het woordje “me” als bezittelijk voornaamwoord. Of mits in plaats van tenzij, daar word ik ook heel verdrietig van. Maar het ergst vind ik als een professional het fout doet. Krantenkoppen waar gebeurd staat als ze gebeurt bedoelen, het krijgt dan een heel andere betekenis, bijvoorbeeld. Niet dat ik nooit een fout maak hoor. Daar ben ik eerlijk in, soms moet het heel snel of heb je de zin veranderd waardoor de tijden van het werkwoord veranderd zijn, dat kan gebeuren. Maar lees het nog een keertje na of beter nog laat het door een derde nalezen, soms zie je het zelf ook niet meer.